Guardian Angel's Blog-Cloud

Het kan altijd slechter. Daar ben ik al heel wat jaren geleden achter gekomen. Als je ouder wordt komen de gebreken vanzelf. Niet te stoppen maar wel voor je uit te schuiven... als je mazzel hebt tenminste.

Letterlijk langzaam tegen de zestig lopende, stel ik vast dat de wereld soms wel heel snel aan me voorbijgaat. Niet alleen qua fysieke inspanningen maar ook op het gebied van techniek en al wat daar mee samenhangt.

Vorige week kreeg ik een rekening van KPN voor mijn GSM abonnement. Ik telefoneer nauwelijks met het ding en dus hou ik elke maand wat over om door te schuiven. Dat is wel zo leuk want dan kan ik in de vakantie nog aardig wat bellen uit mijn opgelopen beltegoed.

Tot mijn verbazing stond er op de factuur een post “internet”. Ik ben al blij dat ik in staat ben om met mijn stramme vingers de toetsen in te drukken en via het telefoonboek in het toestel een nummer te kiezen dus gebruik maken van het internet op een GSM is voor mij rampzalig. Daarnaast, op zijn klein schermpje kan ik het toch niet lezen.

“Klantenservice” klonk het, nadat ik achtereenvolgens 6 pogingen had gedaan om het juiste nummer te kiezen. “Ja, u spreekt met GA. Ik zie een post op uw factuur staan die ik niet kan thuisbrengen. Het betreft internetgebruik”. “Ik ga even voor u kijken, wat is uw postcode, huisnummer en geboortedatum?”

Het noemen van de datum bracht een ommekeer in het gesprek teweeg. De lieve schat praatte ineens iets harder, langzamer en met zo’n begrip vol toontje dat een al wat ouder hart direct sneller en nog onregelmatiger doet kloppen. “Ik kan niet zien wat u precies heeft gedaan meneer, maar mijn ervaring is dat ouderen vaak half op de toetsen drukken en dan ongewild een tweede indrukken. Ik denk dat dit ook in uw geval zo is gegaan. U drukte waarschijnlijk ook een knopje extra in waardoor er via uw toestel een internetverbinding tot stand is gebracht. Ik zou uw instellingen eens goed bekijken.”



Ok, ik mag dan wat ouder zijn, maar zó stram zijn mijn vingers niet. Ik ben verre van seniel en ik weet dondersgoed hoe ik een toestel in moet stellen. Hoe moest ik Mevrouw KPN duidelijk maken dat mijn ervaring met “techniek” met een aan werkelijkheid grenzende waarschijnlijkheid vele malen groter is dan de gemiddelde ervaring van een 30-jarige, laat staan in vergelijk met een échte bejaarde.

Om haar maar niet teleur te stellen heb ik maar gezegd dat ik de instellingen dan maar eens na zou lopen. “Nou, bedankt voor uw goede advies mevrouw” zei ik. “Graag gedaan hoor meneer. U bent niet de enige oudere die iets verkeerd doet. Goedemiddag!”

Ik ben een illusie rijker maar € 1,84 armer. Ze had mij op een weliswaar vriendelijke manier te woord gestaan maar ik zit wel met het onbevredigende gevoel dat ik het internetgebruik niet kan verklaren. En ja, mijn instellingen stáán goed.

Ik begon deze blog met “Het kan altijd slechter.” Ik troost me maar met de gedachte dat “de jeugd van tegenwoordig” niet met geld om blijkt te kunnen gaan en dat mijn verdwenen € 1,84 waarschijnlijk niets voorstelt in vergelijk met de honderden Euro’s die, naar ik moet geloven, ook nutteloos uit de zakken van de jongere garde is verdwenen.

De moraal van dit verhaal? Geen flauw idee. Het was gewoon weer tijd voor een nieuwe blog.